#

Akşamları boynundaki merhamete sıgınan
aşkın ölü kuşlar,
daha sabah olmadan
seni tükettiklerini anlar anlamaz,
kirli ve acımasız bir dalgınlıga uçarlardı.

Kıstırdıgın sokaga adını vermişlerdi:
Melek çıkmazı...

Gidecek evi olmayan bulutsu bir misafirdin,
ezilen kanatlarından sunulmuştu sana tek okşayış...

Öyle sert ve öyle belrsizdi ki her şey,
ona uymayınca çogalırdı
dünyada hazır buldugun boşluk...

Tutundugunda boşluk sana,
yüzünün ışıgını öperdi yüzün.
Yalnızlık küçümsediginde seni
gögün içindeki aslını görürdün.

Gögün içindeki,
senden çıkan her şeyin konakladıgı o sonsuz evi...

Cezmi Ersöz


© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Şiirin telif hakkı sahibiyseniz ve sitemizden kaldırılmasını talep etmek için bize iletişim bölümünden ulaşabilirsiniz.
#

DİĞER SAYFALARIMIZ : Sesli Şiirler | Resimli Şiirler | Video Şiirler |