Beğen 1

Nuri Pakdil İnsan, Kendi Sesini, Dâima, Başkalarından Önce İşitir şiiri

İnsan, Kendi Sesini, Dâima, Başkalarından Önce İşitir

Bile bile aynı kâğıdı açıyorum: kendimi sınamanın ağırlığı hergün artsa da.

Saat kaç olmuş… hâlâ bir çocuk yürümemiş sokakta!

Sabah da, akşam da kül boşaltıyorum: yanan zamanın.

Tek tek kendi yazgımızı mı yaşayacağız, yoksa yazgılarımızın toplamından her birimize düşen parçayı mı yaşayacağız?

Hayır! yazar havlu atmaz. Olsa olsa, sükûtunu duvara asar, tüfek gibi; bakar.

Bir nidâ kadar gerekli bana: sinirliliğim sakinleştiriyor beni.

Alınyazıma sâdık kalmalıyım.

İki eliyle sıkıyordu başını: çatlamasın diye…

Çileyi çeken yazıyı yazandır. Bin çile de bin çeşit yazı demektir.

İnsan, yeryüzündeki garipliğini, sabaha girmek üzere olan ıssız bir sokakta daha iyi mi anlar gibi oluyor ne?

Ağlaya ağlaya yanına geldi zaman: diz dize oturup, teselli etti; n’apsın. İçinden, ‘Amma da buldu ha adamını! ‘ da geçmedi değil doğrusu.

Ne durumda olursak olalım, bir müziğiz; insan, kendi sesini, dâima, başkalarından önce işitir. Herkesin, kendince bir çileye dayanabilme gücü de burdan gelir ya.

Elbette aynı şeylerle acı çekmek çok zor bir eylem.

Yüzünüze güller, dün gece çok okudum.

Uzak bir pencereydi, yeni kalkmıştım uykudan: bir ağacın dalları Kâbe’ye bakıyordu.

Stop – zamanın da bir uğunması var ki, doğrusu dayanamıyorum bakmaya; mekânda, çünkü, zamanla derin bağıntı içindedir ya, herhalde sana göstermemeye çalışıyor.

İnsan, yıkılan KENDİKENDİSİYLE DE burun buruna gelebilir bazan.

Nuri Pakdil
Klas Duruş / Edebiyat Dergisi Yayınları

 

© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.

Nuri Pakdil

Sitemizde şaire ait toplam 30 eser bulunmaktadır.



Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış.

Yorum Yaz

https://dizimov.net/